Abangan ang kanyang mga paglalakbay tuwing Linggo!

Sandali lang. Bago kayo mag-react nang bonggang-bongga, nais ko lamang linawing hindi po ako nagpapaalam sa inyo ngayon. Haha.

Naisip ko lamang, sa loob ng ilang buwang hindi bumiyahe sa mundo ng blogging ang inyong lingkod, napakarami ko na rin palang naranasang uri ng mga biyahe sa buhay ko. May mga ilang nakatutuwa, may ilan ding nakasusulasok. Ngunit higit kailanman, lahat ng mga ito ay tunay na kinalalangkapan ng samu’t saring mga aral para sa isang tulad kong patuloy na binabagtas ang masukal na kagubatan ng buhay.

Minsan, kailangan nating suungin ang isang lugar na ni sa balintataw ay hindi natin naisip puntahan. Ang tao ay likas na matatakutin sa mga bagay o konseptong lingid sa kanyang kaalaman, kaya natural lamang sa atin ang magtanong kung ano ba ang katangian ng nasabing lugar at, higit pa rito, ang daan patungo roon. Sa pagmamadali, marahil, o sa kagustuhang masilayan ang lugar, hindi maiwasang magkamali tayo ng sinakyan, na tiyak na magdadala sa atin sa maling lugar. Kung tama man ang lugar na ating narating, maaaring hindi pala akma ang isang lugar sa panlasa ng isang tao. Sa parehong kalagayan, makikita ang pagkaligaw.

Maaaring alam ito ng taong iyon, maaaring hindi. Subalit higit na mahirap kung lingid ito sa kanya.

Kung ikaw man ay may pag-aalinlangan, simulan mo nang hanapin ang daan pabalik.

Grabe, nahinto ‘yung biyahe rito. Ewan ko kung related din ito sa skyrocketing oil price, pero mukhang hindi naman. LOL. Anyway, ayoko na lang magbanggit ng ilang mga bagay hinggil sa pesteng langis na ‘yan kasi baka pulitika na naman ang puntahan ng post na ito, kahit sa totoo lang ay matagal na rin akong gigil na gigil sa walang patid na oil price hike. Napaka-inutil kasi ng gobyerno e. Hindi lang naman kasi presyo ng langis sa pandaigdigang pamilihan ang tanging dahilan ng pagtaas ng langis. Nand’yan din ang Oil Deregulation Law na nagbibigay-laya talaga sa mga kumpanya ng langis para makapagdikta ng presyo. Malamang, monopolyo ang langis dito sa bansa.

Anyway, stop na. Haha. Kung ipapaliwanag ko ang lahat ng bagay tungkol d’yan sa langis, baka sobrang haba na nito. Palibhasa, kakagaling ko lang din kay The Political Buzzerbeater na ayaw rin muna mag-post ng may kinalaman sa pulitika (malamang, iisa lang kami e). Haha. Medyo nauuta na rin kasi talaga ako sa iba’t ibang mga teoryang pampulitika. Puro majors na rin kasi ako talaga ngayon. Haggard, haggard.

—

1-2-3. Asawa ni Marie. Araw-gabi, walang panty.

Censored ‘yan. Haha. Pero naalala ko lang ‘yang bastos na jingle na ‘yan kasi mukhang laganap na ang pangwa-one-two-three sa jeep ngayon, o sa kahit anumang pampublikong sasakyan ngayon, maliban siguro sa LRT o MRT. Aba, e baka may Ph. D. ka na sa pangwa-one-two-three mo na siguro kapag nagawa mo ‘yun doon. LOL.

Hindi sa pagmamayabang, pero meron kaming dalawang jeep na pumapasada. Actually, ‘yung isa nga, naka-park pa ngayon sa UP parking lot sa Padre Faura katabi ang isang Honda Civic. Imagine that. Haha. At ‘yung mga jeep na ‘yun, pinapasada ng mga drivers namin, tapos magbibigay sila ng boundary sa amin. Sobrang malaking tulong talaga na meron kaming jeep kasi nakakaluwag kahit paano sa mga gastusin ng pamilya.

Kapag aalis ako ng bahay, palagi akong tinatanong ni Daddy.

Daddy: Anak, nagbabayad ka ba nang tama?
Yom: Yeah!
Daddy: Magkano ba binabayad mo?
Yom: P8 lang kapag student. Kapag weekends and holidays, P10.
Daddy: Ah. Tama ‘yun, anak! Huwag na huwag mong gugulangan ‘yung mga driver kasi sa ganyang industriya din tayo nabubuhay, e.

Kapag naging bahagi ka ng UP, magkakaroon ka rin naman talaga ng sense of social responsibility, kaya hindi mo rin talaga maaatim na maging unfair sa iba. Isipin mo, privileged ka na nga kasi nakakapag-aral ka, tapos ‘yung kakarampot na otso pesos at singkwenta sentimos, hindi mo maibayad doon sa mamang naghihirap bumiyahe araw-gabi.

Kaya ako, given those two things, hindi ko talaga iniisip na mang-one-two-three.

Akalain n’yong ako pa ang napagbintangan.

Isang gabi, sabay kaming umuwi ng sis ko. Masaya naman kaming nagkukwentuhan mula pa sa LRT hanggang sa jeep. Pagkasakay na pagkasakay namin, kaagad din kaming nagbayad ng student fare, kasabay ang ilang pasaherong nagsisipagbayad na rin.

Ilang saglit lang, bumaba na ang sis ko sa jeep. Sitting pogi na lang ako sa jeep habang pinagmamasdan ang mangilan-ngilang mga pasahero.

Yom: Ang cute naman n’ya! Tapos pati rin ‘yung katabi n’ya!

Habang nasa biyahe pa rin, bigla namang may tumawag. Sobrang sarap ng kuwentuhan namin kahit medyo maugong lang sa biyahe. Medyo malakas talaga ‘yung boses ko kasi hindi kami halos magkarinigan ng kausap ko. Noong medyo malapit na ako, binaba na ng kausap ko ‘yung linya. Saktong-sakto, nagpara ako.

Yom: Manong, para ho sa tabi!
Manong Driver: (Hininto sa tabi) Hoy, hindi ka pa nagbabayad, ah!
Yom: (Pababa na ngunit napahinto at lumingon kay MD) Manong, nagbayad na po ako.
Manong Driver: Hindi ka pa nagbabayad!
Yom: (Kinakabahan kasi nagagalit na si MD) Nagbayad na po ako. Swear talaga! Kasabay ko po ‘yung babaeng bumaba sa may Malabon kanina. (Sabay baba)
Manong Driver: (Matagal na inihinto ang jeep) Magbayad ka, magbayad ka!

Grabe, lumabas pa talaga si MD sa jeep n’ya para habulin ako! Sobrang scary talaga. Ayaw n’ya kasi maniwalang nagbayad na ako kahit panay ang explain ko. Napatakbo tuloy ako nang wala sa oras.

Kung titingnan mo ang eksena, mukha talaga akong hindi nagbayad kasi tumakbo ako palayo sa kanya nung lumabas siya ng jeep. Pero sa totoo lang, sobrang takot na ako noon kasi parang may hawak pa siya na kung ano. Feeling ko talaga, tutubuhin pa n’ya ako, e.

Hindi ko rin naman masisi ‘yung matanda kung bakit n’ya ako napagkamalang nag-one-two-three. Baka nalito lang din siguro sa dami ng nagbabayad, at hindi napansin ang pag-aabot ko ng bayad sa kanya.

—

Tips Upang Hindi Mapagbintangang Nag-1-2-3 sa Jeep

1. Iwasang magbayad kapag sabay-sabay na nag-aabot ang mga pasahero. Lesson well-learned. Bantayan din ang inyong bayad. May mga ilan kasi, ayon sa mga drivers namin, na inaangkin ‘yung bayad kapag marami talagang nag-aabot.

2. Maghanda ng barya. Mas hindi na hassle kapag wala nang magaganap sa suklian. Besides, may option ka pang magbayad na lamang kapag medyo malapit ka na sa babaan.

3. Huwag na huwag sasakay sa matandang ulyanin. Peace po para sa lahat ng mga drivers na tumanda na sa pagmamaneho, pero may tendency kasi na makalimot sila. Pero kung nakasakay ka na, sundin ang Tip #2.

4. Iwasang tumabi sa mga mukhang mandurugas o barat sa jeep. Baka ikaw pa ang mapagbintangan kahit na ‘yung katabi mo ang may sala.

5. Kapag magbabayad, siguraduhing lakasan ang inyong boses. Lalo na sa mga jeep na halos tumalon ang puso mo sa lakas ng stereo, tapos kapag medyo napasigaw ka dahil hindi n’ya marinig, ikaw pa ang sasabihan ng driver na, “Hindi ho ako bingi!” Haha.

Isa na nga rito ay ‘yung ma-stranded sa biyahe.

Naalala ko tuloy ang ilang mumunting alala ko noong ako’y nasa sekundarya pa lamang. Second year high school lamang ako noon sa isang pesteng batikang paaralan. Ako ‘yung taong walang konsepto ng pagdiretso sa bahay pagkagaling sa school at, marahil, dito ko nakuha sa paaralang ito ang ganoong pag-uugali. Ang lapit kasi ng Robinsons’ Ermita at SM Manila, e. Amp. LOL.

Pero in fairness, naisip kong umuwi kaagad noon gabing iyon, kaya agad din akong tumungo sa istasyon ng LRT. Malamang, wala kasi akong payong. Hindi ko rin kasi talaga ugaling magdala ng payong kahit bumabagyo na ang panahon, maliban na lang kapag nagkasakit na ako. Parang mas exciting kasing mag-alulod-hopping o ‘di kaya’y mag-hop sa payong ng may payong. Yehey.

Feel ko pa noon, makakauwi ako nang maaga. Feel ko talaga, masosolo ko ang bahay namin noon kasi umalis sila. Pero hindi pala.

Monumento station. Last station. Dali-dali akong bumaba para makasakay sa jeep, habang hindi pa gaanong kalakasan ang ulan. Grabe, marami palang taong naghihintay rin ng masasakyan nila, kung kaya naisip kong pumunta sa mas malayong lugar upang maunahan ang iba sa pagsakay.

30 minuto. Wala pa rin. Kahit nga FX, punuan na rin talaga.

Isang oras.

Dalawang oras.

Tatlong oras. Naisip kong huwag nang maghintay ng jeep. Naisip kong magpunta na lang sa circle ni Bonifacio para maghintay ng bus. Baka sakaling makasakay na ako.

Apat na oras. Wala talaga akong masakyan na kahit anong bus. Sinubukan ko na rin ang mga taxi ngunit wala talagang gustong magsakay sa akin, maging sa ibang mga pasaherong hapong-hapo dahil sa kaka-*toot* kakahintay ng pi-pick-up na customer bus sa kanila.

Fcuk siht. Anong petsa na. Alas-siyete pa ang pasok ko bukas. Siyete talaga, wala pa rin akong masakyan. Naisip ko tuloy, walking distance lang ang Caloocan at Valenzuela. Nagsimula na akong maglakad.

Apat at kalahating oras. Na-fi-feel ko na nang unti-unti ang hangin ng Valenzuela. Ang baho kasi ng Tullahan River. Amp. Nag-inarte pa ako sabay takip ng ilong habang papalapit sa tulay, para lang makita ko na umaapaw na ang tulay. Swerte na sana dahil may truck na kering-keri ang pagtawid sa baha. Kaso, hindi ako nakasampa sa itaas nito. Malas. Siyete talaga. Gustuhin ko mang mag-inarte at magsisigaw ng, “So eeew, like you know naman, it’s dirty!“, mukhang wala na akong ibang choice kundi ang lusungin ang tulay na kasalukuyang dinadaluyan ng tubig mula sa ilog na punung-puno ng basura at ebak. Take note: hanggang baywang po ang tubig. Base sa aking kalkulasyon, nasa 100 meters ‘yung nilakad ko. Ewan ko lang, ah. Bobo ako sa Math.

Buti na lamang, may jeep na pagkatapos ng misadventure na ‘yun.

—

Ano bang connect ng post na ito sa akin?

Napansin ko lang kasi, na-stranded bigla ‘yung blog ko, e. Wala lang. Siguro, masyado na nga akong kinakain ng mga bagay na pinagkakaabalahan ko sa buhay ko. ‘Yung tipong masyado akong na-stranded sa mga gawaing ito, at parang hindi ko na rin nabibigyang-pansin ang ilang gawain na kailangan ko pa ring gampanan.

Stranded din ako sapagkat may ilang mga bagay sa buhay ko ang hindi ko mabigyan ng agarang desisyon. Siguro, dahil nag-iisip pa rin naman ako talaga. Pero minsan, hindi ko rin maiwasang mainip. Maraming bagay ang gusto kong mangyari kaagad.

Nawa’y maging maayos na ang usad ng aking biyahe.

Kahapon, nanood ako ng Shakey’s V-League sa The Arena, San Juan City. Knock-out match na kasi ng semi-finals at nagyaya ang Atenista kong kaibigan, kaya naisipan kong manood. Sobrang naging exciting naman ang mga laro, aside sa mga nagseseksihan at naggagandahang mga volleyball players tulad na lang ni Charo Soriano ng Ateneo, na hanggang ngayon ay hindi ko ma-get over. Nagpa-picture kasi kami, e. LOL.

Anyway, hindi naman tungkol sa amin ni Charo Soriano ang kuwento. Haha.

Pagkatapos naming makipag-bonding nang konti sa ilang mga players, naisip ko at ng mga kasama kong gumala sa Greenhills. Anak ng tinola. Napagastos pa ako. Nakakatamad kasi umuwi.

8:30 PM. Naisipan na naming umuwi ni Evan, ang natira kong kasama. Dalawa na lang kami na naglibot sa loob ng Greenhills kasi umalis na ‘yung Atenista kong kaibigan. Dahil sa kakaulan lang, patuloy ang pagsingaw ng init ng lupa. Nakakahilo. Kung kanina, tamad na tamad ako umuwi, ngayon naman ay gustung-gusto ko na! Inaantok na rin ako talaga. Tang-ina, malas yata kami. ‘Pag nasa ilalim kami ng pedestrian overpass, hihinto sa may open space ‘yung bus. At kapag nasa open space kami, hihinto naman sa ilalim ng overpass ang bus. Kaya lagi kaming takbo nang takbo. Peste.

9:40 PM. Sa wakas, nakasakay na kami. Instant orgasm. Haha. Isipin n’yo, isang oras kaming pahabol-habol sa bus. Takbo sa ilalim ng overpass, takbo sa open space.

Punuan na ang bus, katulad ng inaasahan namin. Dahil sa medyo gabi na rin talaga, ang daming tulog sa bus. Ang sarap nila tingnan. Nakakatuwa. Hayaan n’yong isalarawan ko sila.

1. Disenteng Tulog. Sila ang mga taong tulog sa bus pero may dangal ang pagtulog. Maayos ang mukha, parang nakapikit lang, walang laway na tumutulo. Pati ang posisyon ng katawan, parang natural na nakaupo lang. Swabeng-swabe. Sila ‘yung maayos na katabi sa nagsusumikip na bus.
2. Pasimpleng Tulog. Kadalasan, heto ang mga taong nakatakip ang mukha sa kamay nila, o ‘di kaya’y nakasubsob ang mukha sa kahit anong bagay. Hindi ko alam kung walang dangal ang itsura nila ‘pag tulog, o kung wala na talagang dangal ‘yung mismong mukha nila. Haha. Peace! Buti na lang, naisip nilang magtira ng kahit konting kahihiyan, dahil hindi sila malikot matulog. Ayt na ayt ang posisyon ng katawan, kaya okay lang na katabi.
3. Ang Tulog na Walang Dangal. Nakanganga. Nagtutulo ang laway. Humahagok pa! Nakakatuwa silang tingnan dahil walang kagatol-gatol nilang ipinapahayag na, “Hoy, tulog ako! Hindi ba obvious?” Palagi siyang itinuturo ni Evan.
4. Feeling Close. Kung akala n’yo, kayong mga may lablayp lang ang may linyang, “I need someone’s shoulder to lean on“, aba, nagkakamali kayo! Tulad na lang ng isang manong sa sinasakyan namin. Feel na feel n’ya ang balikat ng kanyang katabi. Ang macho papa raw kasi, e. Haha.
5. Pa-cute na Tulog. Nakasalumbaba ang dalawang kamay. Parang si Princess Sarah. Haha. Si Evan ‘yung nakakita sa kanya. Kung bored na bored ka na sa biyahe, subukan n’yo silang pagmasdan. Nakakatuwa. Ingat lang dahil baka ang laway nila ay salung-salo na rin ng kamay nila.
6. Ang Pinaka-walang Dangal. Nakanganga. Nagtutulo ang laway. Humahagok. Malikot (understatement po ito). Natutulog sa balikat, pwede ring sa lap (Sweet! Haha). Feeling close. At mas masaklap talaga kapag ikaw ang nakaupo malapit sa bintana. Kaya hahanga ka na lang talaga sa mga taong matitis ang mga ganitong katabi.

Eto ang kuwento: Napahiga na ‘yung manong na tulog doon sa pantatluhang upuan dahil nabakante ang isa. Nagulat kami ni Evan noong una, maging ‘yung mga ibang taong nakatayo, dahil akala namin, namatay nang biglaan ‘yung manong. Sinusubukan ng mga tao na itayo siya, ngunit walang reaksyon. Ilang minuto ring nakalaylay ang ulo at kamay ng manong na ‘yun, hanggang sa dumilat ito at nagsimulang kumilos. Pagkatapos ng eksenang ‘yun, hindi namin mapigilang tumawa ni Evan dahil parang bloopers ‘yung pangyayari. Pang-Bitoy’s Funniest Videos. Haha.

At dahil d’yan, ang Best Pasahero of the Trip ay mapupunta kay Kuya Macho Man! Isipin n’yo, mula Taytay, natiis n’ya ‘yun hanggang Lawton. Haha.

Mga Payong Pasahero:

• Maging malinis sa katawan. Bago tayo umalis ng bahay, siguraduhing naligo tayo. Kung hindi na kayang maligo, subukang mag-amoy-baby man lang kahit paano. Ito ay para hindi naman masyadong mandiri ang mga katabi natin sa atin. Magandang paalala ito lalo na sa mga taong nabibilang sa #3, #4 at #6 na kategorya. Malay mo, mawili pa ang katabi mo dahil mabango ka.
• Chill. Para ito sa ating mga pasahero na biktima ng mga taong kabilang sa #3, #4 at #6 na kategorya. Mainam na huwag na lamang silang kainisan dahil wala itong patutunguhan. Isipin mo, worry-free sila dahil nakatulog sila. Samantalang ikaw, mamatay-matay ka na sa inis. Huwag sirain ang araw sa kanila. Intindihin sila dahil baka wala naman silang alam talaga sa nangyayari sa paligid. Gayahin si Kuya Macho Man. Isaisip mo na lang na nakatulong ka sa kapwa mo pasahero.
• Pumili ng katabi. May mga taong maselan sa katabi, kung kaya mainam na gamitin ang ESP. Tingnan mo kung sino ang mga taong kaaya-aya sa paningin mo o kung mukhang malinis. Siguraduhin mong gusto mo ang katabi mo para may pakunswelo ka kapag wala na siyang dangal sa pagtulog. Puwede mong sabihin sa sarili mong, “Okay lang, cute/mabango naman siya, e.” Applicable din ito sa mga may katabing nabibilang sa unang dalawang kategorya. Maaaring hindi sila ganoon sa biyahe, pero baka manyakis naman ang katabi mo.
• Magdala ng pananggalang sa ulan. Para ito sa mga taong may katabing nabibilang sa #3-#6 na kategorya. Sila ang mga kadalasang naglalaway. Mahirap kapag nagpreno. Magdala ng jacket, kapote, payong at ung anu-ano pa. Magdala na rin ng plastik para hindi ka nila masukahan.

Fratman. Iyan na yata ang isa sa mga katangiang nakatatak sa akin sa ngayon. Aminin ko man o hindi, alam naman nating lahat na hindi gaanong maganda ang tingin sa mga fratman na katulad ko. Nandiyan ang samu’t saring mga usapin gaya ng initiation at frat war. Kung kaya’t sa araw-araw kong pamumuhay, pilit kong ginagawang positibo ang imahe ng isang fratman.

Isang gabi, sumama akong makipag-inuman sa mga brods ko pagkatapos ng aming madugong pagpaplano para sa nalalapit na halalan ng konseho ng mga mag-aaral (student council). Ilang araw pa lamang nag nakalipas mula nang ako’y maging ganap na brod. Bilang bunso, naisip kong isa ito sa mga mabuting paraan upang makilala nang mabuti ang bawat brod sa pamamagitan ng pakikipag-usap. Kadalasan, may ilang katangian ang mga tao na lingid sa kaalaman ng iba, at lumalabas ang mga ganitong katangian kapag sila’y nakainom.

Langhap ang usok na nagmumula sa mga sasakyan at ang usok mula sa yosi ng mga brods, nagsimula na kaming maglakad sa madilim na kalye ng Padre Faura patungo sa Caliente, ang pinakamalapit na bar sa likod ng UP Manila. Isa-isa kaming pumasok sa Caliente, kasama rin ang pag-asang magiging matibay ang bawat brod sa pagtangan sa mga prinsipyong taglay ng kapatiran.

Natuwa ako pagpasok sa Caliente. Nandoon din pala ang mga sis kong nag-uumapaw sa kagandahan. Naks. Humanap na rin ng puwesto ang mga brods malapit sa mga sis, habang isa-isa na ring nagsisilapitan ang mga serbidor upang tumugon sa mga order. Naging masaya naman ang pakikisalamuha ko partikular sa mga brods. Dahil sa pagiging bunso ko, naging tampulan ako ng mga pabirong pang-aasar. Kahit na sobrang makulit ang mga brods, natuwa naman ako sa atensyong ibinibigay nila sa akin.

Brod 1: (Tinapik sa balikat si Yom) O, dahan-dahan lang ang pag-inom! May mga ibang inuman pa! Mamaya, hindi ka makauwi n’yan.
Yom: (Lingon sabay ngiti) Kayang-kaya, brod!

Palalim na nang palalim ang gabi, ngunit parami rin nang parami ang mga brods na dumarating. Karamihan sa kanila ay mga alumni brods na. Siguradong may trabaho at pera na ang mga ito, sa loob-loob ko. At totoo nga. Hindi na rin kasi mapatid ang dami ng orders. Parang sky is the limit. Dito na ako napainom nang husto nang hindi ko namamalayan. Dahil sa bunso ako, napagbalingan naman ako ng atensyon ng mga alumni brods. Kung anu-anong tanong ang sinagot ko, napakaraming magagandang kuwento ang narinig ko mula sa kanila–lahat iyon habang tuloy ako sa paglagok ng Red Horse Stallion.

Hindi naman ako ang tipong hindi kaya ang sarili tuwing nalalasing, kaya alam kong kaya kong dalhin ang sarili ko pauwi. Nagpaalam na ako sa mga brods ko, ngunit ayaw nila akong pauwiin.

Brod 2: Huwag ka kaya munang umuwi. Magpababa ka muna ng amats mo.
Yom: Brod, I don’t seem to be drunk. Promise. I can handle myself. Uuwi na ako talaga.
Brod 3: Tama siya (Brod 2). Mamaya ka na umuwi. Parang hindi ka na nga makalakad d’yan, e. O kung gusto mo, makitulog ka muna sa bahay nila.
Yom: No. Uuwi ako. Aalis na ako.

Tumayo na ako, kahit parang dinuduyan na ang paligid ko. Kumamay ako sa bawat isang brod at sis na naroroon. Hinatid ako ng dalawa pang brod upang makasakay.

Brod 3: Sigurado ka bang kaya mo, brod?
Yom: Oo naman. Apir tayo!
Brod 3: (Nakipag-apir)
Brod 4: Heto ang P100. Mag-taxi ka na lang.
Yom: Hindi, brod. Kaya kong mag-jeep.
Brod 4: Huwag ka nang matigas ang ulo. Delikado na umuwi, pero mapilit ka lang kaya pumayag kami. Heto na. (Pinara ang isang taxi) Sige, sakay ka na! Manong, pakihatid sa Malinta, ah. Sa Valenzuela.

Umandar na nga ang taxi sa kahabaan ng Taft Avenue, patungong Rizal Avenue. Bihira akong sumakay sa taxi nang mag-isa ako, kung kaya hindi ako gaanong mapalagay. Dumagdag pa ang katotohanang lasing ako, at baka kung saan-saan kami magsuot ng tsuper na ito kapag nalaman niya ito, na magiging dahilan pa ng pagtaas ng metro ng taxi. Nakipagkuwentuhan na lamang ako kay Manong Taxi Driver upang mapawi ang kabang ito. Ayos, pang-Best Actor. Hindi ako halatang lasing. Hindi rin pinalaki ni Manong ang metro ko. Sa halos buong biyahe, naging matiwasay naman ang aking naging pagsakay.

Malapit na kami sa Malinta nang bigla kong pinahinto si Manong sa gitna ng daan.

Yom: (Nabubulol) Manong, wait lang. Let’s stop po muna.
Manong: (Nagtataka) Bakit?
Yom: (Binuksan ang pinto, at wala nang ibang lumabas sa kanyang bibig kundi suka)
Manong: (Hindi ko alam ang reaksyon niya) Naku, buti na lang. Sige, sumuka ka muna. Sabihin mo na lang uli kung kailan ka susuka, ha? Para hindi ka na magkalat dito sa loob.
Yom: (Nahihiya) Opo, Manong. Pasensya na po.

Naisip ko, iyon ang napala ko sa hindi pagsunod sa paalala ng mga “Kuya” ko. Ilang sandali pa, ganoon uli ang naging pangyayari. Buti na lamang at nakakapagsabi ako kay Manong. Nakakahiya kasi kung nagkalat ako sa loob. Ayoko pa rin naman maging pasaway talaga.

Naging maayos na muli ang aking sikmura hanggang sa pagbaba ko. Abot-abot ang pasasalamat ko at paghingi ko ng paumanhin kay Manong dahil maayos akong nakauwi ng bahay. Sinobrahan ko na lamang ang bayad sa taxi, kahit na wala nang natira sa pitaka ko. Malaki rin ang pasasalamat ko sa brods, dahil hindi nila ako hinayaang mag-jeep. Baka mas malaking kahihiyan ang inabot ko.

Kumatok ako sa bahay. Pinagbuksan ako ng pintuan ni Papa.

Dad: (Naamoy ang alak ngunit hindi na lamang nagpuna) Gabi na anak, ah.
Yom: (Dumiretso sa kuwarto) Yeah, Pa. Tulog na ako.
Dad: Sige. (At pinatay ang ilaw)
Mom: (Naalimpungatan at naamoy na rin ang alak) Jong, lasing ka?
Yom: (Nakahiga at nakapikit) No, Ma. I just drank a bit o–
Yom: (Nagsimula nang magsuka uli)

[Edited today, 23 May 2008. Undergoing MyBlogLog Verification]